ﺍﻣﯿﺮ ﻋﻠﯿﺸﯿﺮ ﻧﻮﺍﯾﯽ 

ﻋﻠﯿﺸﯿﺮ ﻧﻮﺍﯾﯽ ‏(۸۴۴ ﻩ .ﻕ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺕ - ۹۰۶ ﯾﺎ ۹۰۷ ﻩ .ﻕ ‏) ﺷﺎﻋﺮ،
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﻭﺯﯾﺮ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﺎﯾﻘﺮﺍﯼ ﮔﻮﺭﮐﺎﻧﯽ ‏( ۸۷۵ – ۹۱۱ ﻫ.
ﻕ. ‏) ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﯿﺮ ﻋﻠﯿﺸﯿﺮ ﻧﻮﺍﯾﯽ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﻋﻠﯽﺷﯿﺮ ﺑﻦ ﺍﻟﻮﺱ ﯾﺎ ﮐﯿﭽﮑﻨﻪ ﯾﺎ ﮐﯿﭽﯿﻨﻪ ﯾﺎ
ﮐﺠﮑﻨﻪٔ ﻧﻮﺍﺋﯽ ﺟﻐﺘﺎﯾﯽ ﻭ ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻪ ‏«ﻧﻈﺎﻡﺍﻟﺪﯾﻦ ‏» ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮒﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺟﻐﺘﺎﯼ، ﺣﺎﮐﻢ ﻣﺎﻭﺭﺍﺀﺍﻟﻨﻬﺮ ﻭ ﮐﺎﺷﻐﺮ ﻭ ﺑﻠﺦ ﻭ
ﺑﺪﺧﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻭ ﻣﺮﺩﯼ ﻧﯿﮑﻮﺻﻔﺖ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺩﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻭ ﺗﺮﮐﯽ ﺟﻐﺘﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻬﺖ ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﻪ ‏« ﺫﻭﻟﻠﺴﺎﻧﯿﻦ ‏»
ﺑﻮﺩ. ﺗﺨﻠﺺ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺗﺮﮐﯽ ‏« ﻧﻮﺍﺋﯽ‏» ﻭ ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻓﺎﺭﺳﯽ ‏«ﻓﺎﻧﯽ ‏»
ﯾﺎ ‏«ﻓﻨﺎﺋﯽ ‏» ﺍﺳﺖ.
ﻭﯼ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۸۴۴ ﻫ . ﻕ . ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺕ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺗﺤﺼﯿﻼﺗﺶ ﺍﻭﻟﯿﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﭘﺪﺭﺵ ﮐﯿﭽﮑﯿﻨﻪ ﺑﺨﺸﯽ - ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻭﺯﺭﺍﯼ ﺗﯿﻤﻮﺭﯾﺎﻥ ﺑﻮﺩ - ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﻪ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪ ﺭﻓﺖ . ﻋﻠﯿﺸﯿﺮ ﺩﺭ ﺧﺮﺩﺳﺎﻟﯽ
ﺑﺎ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺣﺴﯿﻦ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﺪﺭﺱ ﻭ ﻫﻢﻣﺪﺭﺳﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﯿﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺮﺳﺪ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﻔﻘﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ،
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﻧﮑﻨﺪ ‏[ ۱‏] ﻧﻮﺍﺋﯽ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺲ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﮐﻤﺎﻻﺕ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻭ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺳﯿﺎﺣﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﯿﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻓﺎﻗﻪﺍﯼ ﺳﺨﺖ ﺷﺪ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻠﻄﺎﻥ
ﺣﺴﯿﻦ ﻣﯿﺮﺯﺍ ﺩﺭ ﻫﺮﺍﺕ ﺑﻪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﺸﺴﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺣﮑﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﯿﻤﺎﻥ ﻗﺪﯾﻢ،
ﺍﻣﯿﺮ ﻋﻠﯿﺸﯿﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻨﺼﺐ ﻣﻬﺮﺩﺍﺭﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﯼ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻣﺮ ﺻﺪﺍﺭﺕ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﯽ
ﻣﻘﺎﻣﺶ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ،
ﻣﻼﺯﻣﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺎﯾﻪٔ ﺷﺮﻑ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺎﺭﯼ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﯽﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻋﻠﯿﺸﯿﺮ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ
ﻣﺸﺎﻏﻞ، ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﯽ ﻭ ﺗﺄﻟﯿﻔﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﺠﻠﺲ
ﺍﻭ ﻣﺠﻤﻊ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻀﻼﯼ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪٔ ﻭﯼ ﻧﯿﺰ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩٔ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﻤﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻣﯿﺮ ﻣﺆﻟﻒ ﺣﺒﯿﺐﺍﻟﺴﯿﺮ
ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﻬﺮﻩﻫﺎ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﯼ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﺍﺳﺘﻌﻔﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻨﺰﻭﯼ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻼ
ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﯽ ﻣﺼﺎﺣﺐ ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭﻭﯾﺸﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻤﻪٔ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺩﺍﺩ .
ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻧﯿﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﺣﺴﯿﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﻟﺲ ﻭﯼ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ۹۰۶ ﯾﺎ
۹۰۷ ﻫ. ﻕ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ.
******
ﮐﺆﻧﮕﻠﯿﻢ ﺍﻭﺭﺗﺎﻧﺴﯿﻦ ﺍﮔﺮ ﻏﯿﺮﯾﻐَﻪ ﭘﺮﻭﺍ ﺍﯾﻼﺳَﻪ
ﻫﺮ ﮐﺆﻧﮕﯿﻞ ﻫﻢ ﮐﯿﻢ ﺳﻨﯿﻨﮓ ﺷﻮﻗﯿﻨﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﺍﯾﻼﺳَﻪ
ﺍﺅﺯﮔﺎﻻﺭ ﺣﺴﻨﯿﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺍﯾﻼﺳَﻪ٬ ﭼﯿﻘﺴﻮﻥ ﮐﺆﺯﺅﻡ
ﺍﺅﺯﮔﺎ ﺑﯿﺮ ﮐﺆﺯ ﻫﻢ ﮐﯽ ﺣﺴﻨﯿﻨﮓﻧﯽ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺍﯾﻼﺳَﻪ
ﻏﯿﺮ ﺫﮐﺮﯼ ﻗﯿﻠﺴﺎ، ﻻﻝ ﺍﻭﻟﺴﻮﻥ ﺗﯿﻠﯿﻢ
ﻗﺎﯾﺴﯽ ﺑﯿﺮ ﺗﯿﻞ ﻫﻢ ﮐﯽ ﺫﮐﺮﯾﻨﮓ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺍﯾﻼﺳَﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ :
ﺩﻟﻢ ﺁﺗﺶ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ . ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﺮ ﺩﻟﯽ
‏(ﺑﻪﺟﺰ ﻣﻦ ‏) ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻝ ﺩﯾﮕﺮ ﺧﻮﺑﺮﻭﯾﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ، ﺑﺮﮐﻨﺪﻩ ﺑﺎﺩ !
ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻝ ﺗﻮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺯﺑﺎﻧﻢ ﻻﻝ ﺑﺎﺩ ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﺟﺰ ﺗﻮ ﮐﻨﺪ . ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﯿﮕﺎﻧﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺣﺪﯾﺚ ﺗﻮ ﮐﻨﺪ.
ﻏﺮﺑﺘﺪﺍ ﻏﺮﯾﺐ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﻮﻟﻤَﺲﺍﯾﻤﯿﺶ
ﺍﯾﻞ ﺍﻭﻧﮕﺎ ﺷﻔﯿﻖ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﻮﻟﻤَﺲﺍﯾﻤﯿﺶ
ﺁﻟﺘﯿﻦ ﻗﻔﺲﺍﯾﭽﺮﻩ ﮔﺮ ﻗﯿﺰﯾﻞﮔﺆﻝ ﺑﻮﻟﺴﻪ
ﺑﻮﻟﺒﻮﻝﻏﻪ ﺗﯿﮑَﻦﺩَﮎ ﺁﺷﯿﺎﻥ ﺑﻮﻟﻤَﺲﺍﯾﻤﯿﺶ
ﺗﺮﺟﻤﻪ :
ﻏﺮﯾﺐ ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ ﺷﺎﺩ ﻧﻤﯽﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺮﺩﻡ ‏( ﺁﻧﺠﺎ ‏) ﺑﺎ ﻭﯼ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﮔﻞ ﺳﺮﺥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻔﺴﯽ ﺯﺭﯾﻦ ﻧﮕﻪ دارند باز هم برای بلبل آشیانی چون خار نخواهد شد.
******
ﮐﻠﺒﻪ ﺀ ﺧﻤﺎﺭ
ﺣﺴﻦ ﺭﻭﯼ ﺣﻮﺭ ﺟﻨﺖ ﺭﺍ ﻓﻠﮏ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺭﺥ ﺧﻮﺏ ﺗﻮ ﺩﯾﺪ، ﺍﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭﻩ ﭼﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻮﺩ ﺁﻥ ﮐﺰ ﺩﯾﺮ ﻣﺴﺖ ﺁﻣﺪ ﺑﺮﻭﻥ
ﺑﻬﺮ ﻗﯿﺪﻡ ﺭﺷﺘﻪ ﺗﺴﺒﯿﺢ ﺭﺍ ﺯﻧﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺗﺎ ﮐﺮﺩ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﺩﻫﺎﻧﺶ، ﻏﻨﭽﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺍﺯ ﺯﺧﻢ ﭘﯿﮑﺎﻧﻬﺎ ﻓﺰﻭﻧﺘﺮ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻠﮏ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺀ ﺳﺎﻏﺮ ﻧﻬﺎﺩ
ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﺩﻭﺍﺭ ﮐﺮﺩ
ﺭﻧﺪﯾﺶ ﺑﺎﺩﺍ ﺣﻼﻝ ﺁﻥ ﮐﻮ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﻐﺒﭽﻪ
ﺧﺮﻗﻪﺀ ﺳﺠﺎﺩﻩ، ﺭﻫﻦ ﮐﻠﺒﻪﺀ ﺧﻤﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﻟﻌﻞ ﺟﺎﻧﺒﺨﺸﺶ ﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﯽ ﮔﺮﻓﺖ
ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺍﻧﯿﻬﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﺭﺍ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩ
ﺑﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﺭ ﺣﺴﻨﺶ، ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺷﯽ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﯾﻮﺳﻒ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺭﺧﺶ ﺑﺮ ﺑﻨﺪﮔﯽ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ
ﺩﻭﺵ ﭼﻮ ﻣﯿﻤﺮﺩﻡ ﺯ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺻﺮﺍﺣﯽ ﺧﻮﻥ ﮔﺮﯾﺴﺖ
ﺷﻤﻊ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺳﻮﺯ ﺩﺭﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﻣﺴﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻓﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺩﯾﺮ ﻣﻐﺎﻥ ﺁﻣﺪ ﺑﺮﻭﻥ
ﻫﺮﺩﻭ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ، ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ
******
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﯾﮕﺮ
ﻋﺎﻟﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﮐﺰ ﺟﻔﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻏﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻧﯽ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﺷﮏ ﺍﺳﯿﺮﺍﻧﺶ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﺳﯿﻞ ﻗﺘﻞ
ﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺯ ﺁﻩ ﻏﺮﯾﺒﺎﻥ ﮐﺴﻮﺕ ﻣﺎﺗﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻧﯽ ﺯ ﺑﯿﺪﺍﺩ ﻓﻠﮏ ﺩﺭ ﻭﯼ ﺩﻟﯽ ﺑﺎ ﺻﺪ ﺍﻟﻢ
ﻧﯽ ﺯ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺳﺘﻢ ﺻﺪ ﺯﺧﻢ ﺑﯽ ﻣﺮﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻧﺰ ﭘﺮﯾﺮﻭﯾﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺧﯿﻞ ﻫﻤﻪ ﻧﺎ ﺁﺩﻣﯽ
ﻧﯽ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﯾﻮ ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺑﻨﯽ ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﻫﻮﺱ ﺍﯼ ﺩﻝ ﺳﻮﯼ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺭﻭ
ﺯﺍﻧﮑﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ ﺳﻔﺎﻝ ﮐﻬﻨﻪ ﺟﺎﻡ ﺟﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﻟﻌﻠﮕﻮﻥ ﻣﯽ ﺭﯾﺰ ﺩﺭ ﻭﯼ ﮐﺰ ﺻﻔﺎ ﻭ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﺑﻨﻤﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻓﯿﺮﻭﺯﮔﻮﻥ ﻃﺎﺭﻡ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﮐﺶ ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﺟﺎﻡ ﺳﭙﻬﺮ
ﯾﺎﻓﺖ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﺗﻪ ﺩﻭﺯﺥ ﺍﺛﺮ ﺍﺯ ﻧﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺗﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﺷﻮﺩ ﺧﺎﻃﺮ ﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺯﺷﺖ ﺩﻫﺮ
ﮐﺰ ﺗﺨﯿﻞ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﯾﺎﻓﺖ ﺑﯿﺶ ﻭ ﮐﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ
\\\"ﻓﺎﻧﯿﺎ \\\" ﺩﺭ ﻭﺿﻊ ﮔﺮﺩﻭﻥ ﭘﯿﺮ ﻣﮑﻦ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺯﺍﻧﮏ
ﻧﮑﺘﻪ ﯾﯽ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺮﺧﺮﺩ ﻣﺒﻬﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ




صفحه ای از دیوان امیر علیشیر در کتابخانه سلیمان قانونی


 

«ﺧـﻤـﺴــﮥ ‏» ﻧـﻮﺍﯾـﯽ 

برای شناخت نوایی حتما این مقاله را بخوانید